Աստվածները գողեգող սողոսկեցին հայոց հող,
Արն ու Խալդը ռազմատենչ, գրավեցին մի մեծ տեղ,
Հետո եկավ Արամազդ, Անահիտ ու Վահագնի,
Հայոց հողը քրմության անփառունակ ուղին բռնեց,
Գրիգորը քայքայիչ իր կրոնով բեռնված,
Եկավ, տիրեց մեր երկրին իր ստերով համեմված,
Սպանվեցին անհատներ, հեթանոս, անհավատներ,
Քանդվեցին տաճարներ, հայոց ոգու մեհյաններ,
Քրիստոս կոչված ջհուդը՝ Արամազդի գահակալ, 
Սուտ օրենքներ հորինեց, հայոց գիրը կործանեց,
Հետո կրկին հորինեց, իբր՝ տեսե՛ք, մենք արինք,
Բայց 2000 տարի արի հայը խելացի,
վաղուց ուներ իր գիրը և իր կրոնն հայեցի,
Բազմադարյա ավերում ու հետադեմ տերտերներ,
Ահա այն մեծ աղետը, որ մեզ եկավ կրոնի հետ,
Միտքն իմ ճկնեց, որոնեց և կրոնի դեմ ելավ,
Աստված պապին զայրացավ ինձ խարույկի վրա առավ, 
Քահանաներ սևազգեստ, Աստծո աջով սրբացած,
Իրենց պիղծ արարքներով ազատության դեմ գնաց,
Քրիստոսի անվան տակ բազում անհատ կեղծիչներ,
Մեր երկիրը արեցին բազմապատիկ ավերներ, 
Ջհուդի հրամանով թուրքը արեց ցեղասպան, 
Իսկ Աստված իր բարձրունքից դիտեց այն ու հեռացավ,
1918, Բաքվի հայոց ջարդերը, Նախիջևան ու Գանձակ,
Ալեքսանդապոլի մոտ թուրքից սպանված հայերը,
Եկավ սովետմիություն, Կոմունիզմ ու սոցիալիզմ,
Հայը կրկին կոտորվեց, աքսորվեց ու հալածվեց,
88-ի երկրաշարժ, Սումգայիթ ու Կիրովաբադ,
Հայի տանջանքին ահա Աստված կրկին աչք փակեց,
Ի՞նչպես, ասեք, հավատամ, ի՞նչպես սիրեմ ձեր Աստծուն,
Եթե, նույնիսկ, սովամահ երեխային չի՛ օգնում,
Աստված չար է ու անգութ, մթագնել է իր փառքով,
Եվ իր գոռոզ պահվածքով հայոց տունն է նա քանդել,
Մի՞թե արժե հավատալ աստվածներին ստահոդ,
որոնք չկան, չեն եղել Երկրի վրա մարդամոտ,
Անհավատ եմ ահա ես ու չեմ խորշում իմ բախտից,
Չունեմ ոչ մի աստվածն ու չեմ չոքում ձեր թրից:
Դե գոռացե՛ք, հարվածե՛ք, այրեք ինձ ձեր խարույկին,
Ստրկության ձեր բեռը պահեք ձեր իսկ զավակին:
Աղբյուր` Հեղինակ՝ Րաֆֆի Գևորգյան