Կենսագրություն 

Ալբերտ Էյնշտեյն (մարտի 14, 1879 - ապրիլի 18, 1955), ծնունդով գերմանացի տեսական ֆիզիկոս, ով զարգացրեց հարաբերականության ընդհանուր տեսությունը՝ Ֆիզիկայի երկու հիմնասյուներից մեկը։ Այս նվաճման համար Էյնշտեյնին հաճախ համարում են ժամանակակից ֆիզիկայի հայր։ Նրա հանրահայտ զանգված-էներգիա համարժեքության բանաձևը՝ E = mcերկու անգամ համարվել է «աշխարհի ամենահայտնի հավասարումը»։ 1921 թվականին նա ֆիզիկայից արժանացել է Նոբելյան մրցանակի «տեսական ֆիզիկայում իր ավանդի և հատկապես իր՝ ֆոտոէֆեկտի օրենքի բացահայտման համար»։ Վերջինս վճռական դեր խաղաց ֆիզիկայում քվանտային մեխանիկայի հիմնադրման գործում։

Իր գործունեության շեմին Էյնշտեյնը կարծում էր, որ Նյուտոնյան մեխանիկան այլևս բավարար չէ համապատասխանեցնելու դասական մեխանիկայի օրենքները էլեկտրամագնիսական դաշտի օրենքների հետ։ Հենց այս գաղափարը նրան ուղղորդեց զարգացնելու իր հարաբերականության հատուկ տեսությունը։ Էյնշտեյնը հասկացավ, որ հարաբերականության սկզբունքը կարելի է տարածել գրավիտացիոն դաշտերի վրա, որին և հետևեց գրավիտացիոն տեսության ստեղծումը1916 թվականին, որի մասին նա հրատարակեց «Հարաբերականության ընդհանուր տեսություն» հոդվածը։ Նա շարունակում էր զբաղվել վիճակագրական մեխանիկայի և քվանտային տեսության խնդիրներով, որոնք հանգեցրին մասնիկների տեսության և մոլեկուլների շարժման բացատրությանը նրա կողմից։
 
Կրոնական հայացքներ

Էյնշտեյնի կրոնական հայացքները բանավեճերի առարկա են հանդիսացել դեռևս վաղ ժամանակնրից։ Ոմանք պնդում են, որ Էյնշտեյնը հավատում էր Աստծու գոյությանը, ոմանք էլ նրան աթեիստ են համարում։ Բոլորն էլ իրենց տեսակետը հիմնավորելու համար մեջբերում  էին գիտնականի խոսքերը։

1921 թվականին Էյնշտեյնը հեռագիր ստացավ նյույորքյան ռաբբի Հերբերտ Հոլդշտեյնից. «Հավատո՞ւմ եք Դուք Աստծուն» (վճարված է 50 բառանոց պատասխանի համար)։ Էյնշտեյնը պատասխանեց 24 բառով. «Ես հավատում եմ Սպինոզայի Աստծուն, ով դրսևորում է իրեն մեր գոյության օրինաչափ ներդաշնակության մեջ, սակայն բոլորովին չեմ հավատում այն Աստծուն, ով անհանգստանում է մարդկանց ճակատագրերի և գործերի համար»։ Գիտնականն ավելի կտրուկ արտահայտվեց «Նյու Յորք Թայմս»-ին տրված հարցազրույցում (1930 թ. նոյեմբեր). «Ես չեմ հավատում այն Աստծուն, ով պարգևատրում ու պատժում է, այն Աստծուն, ում նպատակները կերտված են մեր մարդկային նպատակներից։ Ես չեմ հավատում հոգու անմահությանը, թեև թույլ ուղեղները, ովքեր համակված են վախով և անհեթեթ եսասիրությամբ, ապաստան են գտնում նման հավատքի մեջ»։

1940 թվականին Էյնշտեյնը պատմեց իր տեսակետի մասին «Նեյչր» (Nature) ամսագրին՝ «Գիտություն և կրոն» հոդվածում.

«Իմ կարծիքով կրոնական լուսավորված մարդն այն մարդն է, ով իր հնարավորության սահմաններում առավելագույն ձևով ազատել է իրեն եսասիրական ցանկություններից և տարված է մտքերով, զգացմունքներով և նպատակներով, որոնք խիստ անձնական բնույթ են կրում… և դա կախված չէ այն բանից, թե արդյոք փորձ է արվում դա կապել աստվածային էակի հետ, հակառակ դեպքում Բուդդան և Սպինոզան կրոնական անձինք չէին համարվի: Նման մարդու կրոնական լինելը կայանում է նրանում, որ նա չի կասկածում այդ գերմարդկային նպատակների կարևորության և մեծության վրա, որոնք չեն կարող ռացիոնալ կերպով հիմնավորվել, և դրա կարիքը չկա էլ… Այս իմաստով կրոնը մարդկության հնագույն նպատակն է՝ այդ արժեքների և նպատակների պարզորոշ և լրիվ գիտակցումն է, ինչպես նաև՝ դրանց ազդեցության ամրապնդումն ու ընդլայնումը:»

Այնուհետև նա համեմատական է անցկացնում գիտության և կրոնի միջև և ասում, որ գիտությունը կարող է ստեղծվել միայն այն մարդկանց կողմից, ովքեր ամբողջովին համակված են ճշմարտությունը հասկանալու ձգտումով։ Սակայն այդ զգացողության աղբյուրը կրոնն է հանդիսանում։ Այդտեղից էլ առաջացել է այն հավատը, որ այդ աշխարհի կանոնները ռացիոնալ են, այսինքն՝ բանականության համար հասանելի են։ Ես չեմ կարող պատկերացնել մի գիտնականի, ով չի հավատում դրան։ Դա կարելի է այսպես ձևակերպել. գիտությունն առանց կրոնի կաղ է, իսկ կրոնն առանց գիտության՝ կույր։

Այնուհետև Էյնշտեյնը կրկին գրում է, որ հավատում է անձնավորված Աստծուն և պնդում.

«Գոյություն չունի ո՛չ մարդու, ո՛չ էլ Աստծո գերիշխանություն՝ որպես բնության երևույթների անկախ պատճառներ։ Իհարկե Աստծո՝ որպես անձի մասին ուսմունքը, ով խառնվում է բնության երևույթների մեջ, չի կարող տառացիորեն հերքվել գիտության կողմից, սակայն այդ ուսմունքը կարող է իր հանգրվանը գտնել այն բնագավառներում, որտեղ գիտական միտքը դեռ չի կարող ներթափանցել։ Սակայն ես համոզված եմ, որ կրոնի մասին նման պատկերացումները ոչ միայն ամոթաբեր են, այլև ճակատագրական։»

1950 թվականին Մ. Բերկովիցին գրած նամակում Էյնշտեյնը գրել է. 

«Ինչ վերաբերում է Աստծուն, ապա ես ագնոստիկ եմ։ Ես համոզված եմ, որ բարոյական սկզբունքների առաջնային կարևորությունը հստակորեն հասկանալու համար, որը կնպաստի կյանքը բարելավելուն, օրենսդրի հասկացության կարիք չկա, հատկապես այն օրենսդրի, որը աշխատում է պարգևատրման և պատժի սկզբունքով»։

Էյնշտեյնը ևս մեկ անգամ նկարագրեց կրոնական իր հայացքները՝ պատասխանելով նրանց, ովքեր իրեն էին վերագրում հուդայաքրիստոնեական Աստծո նկատմամբ հավատքը.

«Այն, ինչ դուք կարդացել եք իմ կրոնական համոզմունքների մասին, իհարկե, սուտ է։ Մի սուտ, որը պարբերաբար կրկնում են։ Ես չեմ հավատում Աստծուն որպես անձի և երբեք չեմ թաքցրել դա և պարզորոշ արտահայտել եմ դա։ Եթե իմ մեջ ինչ-որ բան կա, որը կարելի է կրոնական անվանել, ապա դա, անկասկած, տիեզերքի կառուցվածքով անսահման հիացմունքն է, համենայն դեպս այնքանով, որքանով, որ գիտությունը թույլ է տալիս։»

1954 թվականին, մահվանից մեկուկես տարի առաջ, Էյնշտեյնը գերմանացի փիլիսոփա Էրիկ Գուտկինդին ուղղված նամակում այսպես է բնութագրել կրոնի հանդեպ իր վերաբերմունքը՝

« «Աստված» բառն ինձ համար մարդկային թուլությունների լոկ արտահայտումն ու արդյունքն է, իսկ Աստվածաշունչը՝ պարզունակ լեգենդների հավաքածու, որոնք, համենայն դեպս, բավականին երեխայական են։ Նույնիսկ ամենաբարդ մեկնաբանությունը չի կարող (ինձ համար) դա փոխել »:

Այնշտայնի կրոնական հայացքների համապարփակ վերլուծությունը հրատարակել է նրա ընկեր Մաքս Ջեմմերն իր «Էյնշտեյնը և կրոնը» (1990 թ.) գրքում։ Այնուամենայնիվ, նա խոստովանում է, որ գիրքը հիմնված է ոչ թե Էյնշտեյնի հետ իր զրույցների վրա, այլ արխիվային նյութերի ուսումնասիրության վրա։

Ջեմմերն Էյնշտեյնին համարում է խորապես կրոնական մարդ, նրա հայացքներն անվանում է տիեզերական կրոն և գտնում է, որ Էյնշտեյնը Սպինոզայի պես Աստծուն չի նույնացրել Բնության հետ, սակայն Աստծուն համարել է առանձին չանձնավորած էակ, որը Տիեզերքի օրենքներում դրսևորվում է որպես հոգի, որը, ըստ Էյնշտեյնի խոսքերի, զգալիորեն գերազանցում է մարդու հոգուն։ Էյնշտեյնի աշակերտներից մեկը՝ Լեոպոլդ Ինֆելդը գրել է, որ երբ Էյնշտեյնը խոսում է Աստծո մասին, ապա նա միշտ ի նկատի ունի բնության օրենքների տրամաբանական պարզությունը և ներքին կապը։ Ես դա կանվանեի «Աստծո հանդեպ նյութական մոտեցում»։